Van La Chartre naar La Souterraine

Van La Chartre naar La Souterraine (1 t/m 6 juli)

Woensdag 1 juli 2015

Redelijk uitgerust en na een goed ontbijt begon ik aan een tochtje van ongeveer 20 km, naar Neuvy-Saint-Sepulchre. Het koste aanvankelijk wat moeite om de route in het centrum van La Chartre terug te vinden.
Eerst via mooie land- en boswegen naar het gehuchtje Petit-Cheril en vervolgens naar het dorpje Sarzay. Daar leek weinig te beleven, maar ineens doemt daar in de verte geheel onverwacht een prachtig sprookjeskasteel op. Het restaurant van het dorpje was die dag gesloten, maar in de lokale dorpsbar kon ik wel een kopje koffie scoren.

Daarna via graswegen door de akkerlanden naar het in een dal gelegen gehuchtje Varennes aan het riviertje de Gourdon. Onderweg toen ik op een picknickplaats bij een beekje even pauze hield, kwamen me 2 oudere dames tegemoet die me de weg naar Sarzay vroegen en natuurlijk ook geinteresserrd waren in het doel van mijn tocht.
Van Varennes via een flinke klim het bos in en daar na een paar km even op adem gekomen. Tijdens mijn rustpauze passeerde een jonge dame op/met 2 paarden waarme ik kort oraatje had. Ze was niet op weg naar Santiago maar naar Montauban. Ik was zo verrasr dat ik mijn fototoestel paraat had toen ze weer bijna uit het zicht was verdwenen.

Via mooie land- en boswegen verder naar Neuvy-Saint-Sepulchre. Daar aangekomen - het was inmiddels die dag weer boven de 35 graden - eerst een pilsje gedronken in de lokale bar/restaurant. Vandaar had ik uitzicht op het kerkgebouw, dat er vanwege de ronde vorm heel bijzonder uitzag.

Vervolgens meldde ik me bij de prive-refuge waar ik gereserveerd had. Tot mijn verrassing waren daar de Duitse dames en Donald al aanwezig. Donald had het maar een dagje uitgehouden op de camping. Een van de Duitse dames tobde nog steeds met voetproblemen. Het probleem was nu zo groot dat ze gedwongen was een arts te raadplegen. De gastvrouw maakte een afspraak in een praktijk in de buurt. Daar werd haar voet behandeld, maar de arts adviseerde haar te stoppen, lmdat ze een flinke ontsteking had die zeker 2 weken rust vereiste. De tekeurstelling was natuurlijk groot, ook al omdat ze het jaar daarvoor wegens ziekte ook al haar wandeltocht had moeten afbreken. En ze baalde daar ook van vanwege haar vriendin.
Donald bleek een goede kok en verzorgde voor ons de avondmaaltijd. Vanwege de hitte bkeven we nog lang buiten zitten. Op de slaapzolder bleef het heet en van slapen kwam die nacht niet veel terecht.

Donderdag 2 juli 2015

De volgende ochtend om 5 uur op om vanwege de warmte vroeg te kunnen starten. Ook de Duitse dames waren vroeg op omdat ze op tijd bij de bushalte moesten zijn. Donald zou als laatste vertrekken, omdat hij niet verder dan het plaatsje Cluis zou wandelen. Ik wilde naar Cargilesse, zo'n 2 km verder.
De start was niet best, want ik liep meteen al langs de verkeerde kant van het meer (dat leverde me 2 extra km's op).
Vanwege de warmte en de hoge ligging van het plaatsje Cluis, besloot ik als alternatief de departementale weg daarheen te nemen. Het bleek een mooie en redelijk rustige weg en rond 9 uur keam ik beneden bij Cluis aan bij de oude burcht daar.

Daarna moest er even flink 'geklommen' worden, maar daar stond koffie tegenover toen ik boven in het prachtig gelegen dorpje arriveerde.
De weg uit het dorp leidde naar een lang viaduct over het dal dat merkwaardigerwijs alleen voor voetgangers toegankelijk was. Voor mij wandelde een Frans echtpaar, dat later die dag het sympathieke paar Bob en Sylvie bleken te zijn. Zij waren ook onder de indruk van de omgeving en Bob bood aan daar een foto van mij te maken.

Het viaduct van Cluis met Frans wandelend echtpaar Bob en Sylvie

Mijn persoontje op het viaduct van Cluis 

Uitzicht op het dal vanaf het viaduct van Cluis 

Verder via mooie landwegen naar het dorpje Pommiers. Daar wat eten en drinken gekocht in het lokale winkeltje (met zeer beperkte keuze). Het was rond 12 uur. Wat later kwam het Franse paar daar ook aan voor een middagpauze. Vandaar een andere, volgens mij kortere route genomen, maar later, tijdens een pauze in het bos, werd ik ingehaald door het Franse paar, dus veel korter zal het niet geweest zijn. Verder, nu soms langs open veldwegen in de hitte van de middag. Dat was afzien. Kort voor Cargilesse haalde ik het Franse paar weer in. Dan een steile afdaling en ineens en onverwachts liep ik het dorpje binnen, verscholen gelegen in een groene vallei.

Entree van Gargilesse 

Gargilesse bleek een romantisch dorpje met veel kunstenaars (tentoonstellingen) en mooie straatjes.

Via het toeristenbureau een plaatsje gekregen in de mooi gelegen gemeentelijke refuge/gite met eigen kamer. Ook het Frans echtpaar vond daar onderdak.

Het gebouw waarin boven de refuge eas gevestigd 

Vanuit de refuge had ik een mooi uitzicht op de oude Romaanse kerk, waarvan de luidklokken 's-nachts gelukkig werden uitgezet.

Een oud freso in het plafond van het kerkje 

De refuge beschikte ook over een keuken, maar die dag was de lokale winkel gesloten. Gelukkig was het lokale restaurant, de Artist, wel open. Daar heerlijk gegeten - de eigenaar bleek een Gentenaar- en nader kennis gemaakt met Bob en Sylvie. Ze waren van mijn leeftijd, hadden 1 dochter en 3 zoons en woonden in de buurt van Parijs. Ze waren al in Santiago geweest en liepen nu samen een paar weken een deel van de route, tot La Souterraine, want ze moesten op tijd terug zijn vanwege de komst van hun achtste kleinkind.
Ook die nacht was slapen moeilijk omdat het in de refuge nauwelijks afkoelde.

Vrijdag 3 juli 2015

De volgende ochtend om 5 uur op. Bob en Sylvie vertrokken stipt om 6 uur. Ik een kwartiertje later. Het einddoel van die dag was Crozant, een tochtje van 19 km. Het was enorm vochtig en klam die ochtend. Het zweet liep meteen aan over mijn gezicht, omdat de tocht begon met een flinke klim om uit het dal van Gargilesse omhoog te komen. Vandaar naar het dorpje Cuzion, waarvoor eerst een steile afdaling naar een beekje moest worden gedaan en vervolgens een even steile klim naar het centrum van het dorpje. Ik was inmiddels goed wakker en dat was nodig ook, want enkele km's verder volgde een stele afdaling via een smal rotspadje naar de rivier La Creuse. Wel schitterend mooi, maar je moest wel goed opletten om vallen te voorkomen. Aangekomen bij de rivierging het verder via een voetpad langs de oever.

Vlak na Cuzion had ik al even geschuild voor een klein regenbuitje, maar nu brak er een flinke onweersbui los. Maar omdat ik redelijk beschut door het bos langs de rivier liep, werd ik nauwelijks nat. Na een half uurtje was het weer droog en kwam ik uit bij de brug over de rivier.

Zicht op de Creuse vanuit het bos tijdens een regenbui

Na de oversteek van de brug stond me weer een flinke helling te wachten, deels via de departementale weg, deels via afsnijdingen (landwegjes) daartussen. Rond 10 uur kwam ik aan in het levendige plaatsje Eguzon-Chantome, waar ik een koffiepauze hield. Een half uur later arriveerden Bob en Sylvia. Zij bleken bij de start in Gargilesse fout gelopen te zijn (dat overkomt dus ook andere ervaren wandelaars).
Ik ging als eersre weer op weg, maar miste vanwege de slechte omschrijving en een fout op de kaart een afslag bij het gehucht Pre Cale en liep daardoor weer eens 2 km extra. Het was verder een mooie route via landwegjes, maar soms nauwelijks schaduw en dat in de volle hete zon, want die was na de verfrissende regenbuitjes weer in volle glorie aan de hemel verschenen.
Aangekomen bij de brug over de Sedelle vlak voor Crozant stond ons nog een flinke klim te wachten naar het centrum van het dorp.

Zicht op de Sedelle bij Crozant 

Bob en Sylvie waren net voor me gearriveerd. Eerst naar het gemeentehuis om de sleutel van de gemeentelijke refuge te halen. Die was heel wat minder modern dan die in Gargilesse met een slaapzaal in plaats van kamers. Er was al een pelgrim voor ons aangekomen. Dat bleek Wolfgang te zijn een 65 jarige Duitser uit de buurt van Berlijn. Elk jaar liep hij enkele weken een deel van de tocht naar Santiago. Dit jaar wilde hij tot Perigieux geraken.

De enige lokale bar bleek gesloten. Het restaurant was alleen 's-avonds open en daar hebben we met zijn vieren een speciaal voor ons klaargemaakt pelgrimsmenu gegeten.
Er was een 'winkel van sinkel' in het dorp dat gerund werd door een oud vrouwtje. Toen ik haar om drinken vroeg, zei ze dat ze alleen cola en water in voorraad had. Maar ik zag een blikje tonic en pakken appelsap (onder het stof) staan. Ze wist duidelijk niet wat ze allemaal in voorraad had en ik twijfel ook of ze nog nieuwe voorraad aanschafte. Toen ik namelijk het blikje en het pak openmaakte bleek de houdbaarheidsdatum al enkele jaren verstreken. Later bleek er ook nog een bakker met tearoom open te zijn en die verkocht behalve lekkernijen ook gekoelde dranken (waarvan de datum nog niet verstreken was).

Crozant bleek een kunstenaarsdorpje te zijn geweest, waar verschillende Franse (mij onbekende) impressionisten hebben gewerkt. Bij de kerk stond een borstbeeld van de 'leider' van de school van Crozant, Gjelauwin.

In het dorpje bleken kennissen van Bob en Sylvie te wonen. Die middag waren ze daar op bezoek geweest en na het eten maakten we buiten nog een praatje met hen.

V.l.n.r: Wolfgang, Bob, Sylvia en hun kennissen

En daarna gaan slapen in de gemeentelijke refuge, wat met die warmte maar slecht wilde lukken.

De gemeentelijke refuge van Crozant

Zaterdag 4 juli en zondag 5 juli 2015

De volgende ochtend ging weer om 5 uur de wekker af en na een gezamenlijk ontbijt vertrokken Bob en Sylvia als eersten naar La Souterraine. Ze wilden die middag op tijd een trein naar Parijs halen. Kort daarna vertrok ik en vervolgens Wolfgang als laatste.
Het koste even moeite om via de camping weer op de route langs de rivier  de Sedelle te komen. Al snel had ik Bob en Sylvia in gehaald. Bij het foto's nemen van de mooie gezichten op de rivier passeerde ik hen. Ik heb ze die dag niet meer terug gezien, maar ze zijn vast op tijd aangekomen om van hun nieuw geboren kleinkind te genieten.

Na en paar km de brug over de rivier over (Pont Charreau) en vervolgens via de D22 langs de gehuchtjes Josnon en Le Goux naar het dorpje La-Chapelle-Baloue. Daar kort gerust en passeerde Wolfgang me met zijn snelle tempo.
Via mooie landwegen langs het gehucht Proge naar een meertje, kort voor het dorpje Saint-Germain-Beaupre, waar ik Wolfgang op de picknickplaats aantrof. Hij vertrok daar weer als eerste en ook hem heb ik die dag niet meer terug gezien.

Van St. Germain Beaupre naar Saint-Agnant-de-Versilat. Daar in het lokale cafe koffie gedronken en een leuk gesprek gehad met enkele dorpelingen over mijn wandeltocht naar Santiago. Ze wensten me veel succes. Inmiddels was het al weer aardig warm geworden en ik was blij dat de route verder - weliswaar na een flinke helling - verder langs boswegen en landwegen vol schaduw ging.
Het begon kort voor La Souterraine te rommelen in de lucht en ik vreesde dat ik in een onweer terecht zou komen. Dat viel gelukkig mee en rond half twee liep ik La Souterraine binnen. Het koste wat moeite om het centrum te vknden en toen ik daar aankwam liep dd zaterdagmarkt naast de kerk net op zijn eind. Ik vroeg een groenteboer die al aan het inpakken was om kersen. Hij keek me wat argeanend aan en dacht waarschijnlijk dat hij mer een bedelaar van doen had. Toen hij doorhad dat ik een pelgrim was en wilde betalen kreeg ik meer dan het gevraagde pond en voor een zacht prijsje. Ik heb er heerlijk van gegeten (ant ik ben dol op donkere nog wat zure kersen). Vervolgens de naastgelegen kerk bezocht.

De kerk heeft mooie oude glasinlood-ramen.

Vlak naast de kerk een prachtig Middeleeuws poortgebouw. De kerk en het poortgebouw liggen aan de ra d van het oude centrum. In dat oude centrum waren veel winkeltjes ofwel gesloten of stonden te koop.

Na een pilsje in een gezellige bar in de Rue St. Jacques op zoek naar mijn hotel dat tot mijn verrassing dicht bij het centrum bleek te liggen. Het werd ge-exploiteerd door enkele vriendelijke oudere dames. Ik ben er een dagje langer gebleven om wat bij te komen van de hitte van de afgelopen dagen. Ik had een serieuze inzinking omdat ik ontzettend opzag tegen het verder wandelen onder deze omstandigheden. Er waren om die reden al verschillende pelgrims (tijdelijk) gestopt. Ik overwoog ernstig om in de volgende rustplaats, Limoges, te stoppen en de trein terug naar huis te nemen.

De zondag uitgerust, de stad verder verkend (maar er viel verder niets te beleven). Wel verrassend de Nederlandse Anne tegen het lijf gelopen. Ze was slecht voorbereid in Vezelay gestart. Daar had ik haar gesproken. Ze was nu onderweg naar de camping waar Donald ook zou zijn. Ik heb ze de volgende dagen niet gezien, maar wel uit een 'libre d'or' kunnen opmaken dat ze samen onderweg zijn en mij waarschijnlijk een dagje voor zijn.
's-Avonds in het restaurant van het hotel gegeten waar ik de enige gast bleek. Naast het gekozen menu kreeg ik als extra de kaasplank aangeboden (Dat was omdat het zondag was zei de eigenaresse/kokkin). Vroeger had ik daar geen gebruik van gemaakt, maar nu laat ik me de Franse kaas goed smaken.

Uitzicht op La Souterraine 

Van Saint-Amand-Montrond naar La Chartre

Van Saint-Amand-Montrond naar La Chartre 

Zaterdag 27 juni 2015

Goed uitgerust en na een uitgebreid ontbijt vol goede moed op weg naar Le Chatelet-en-Berry, een afstand van 28 km. Via mooie land-en boswegen naar Bouzais en Loye-sur-Arnon.

Het dorpje heeft een mooi kerkje, maar de lokale bar was die dag helaas gesloten (dus weer geen koffie).

Na Loye-sur-Arnon volgde een oversteek van een beekje, een mooie plek voor een rustpauze.

Het liep die dag allemaal erg voorspoedig en rond een uur of 2 kwam ik aan bij het hotel-restaurant waar ik geboekt had. Dat bleek tot mijn verrassing gesloten. Maar de eigenaar kwam al snel opdagen en ik kreeg een kamer in de gite tegenover het hotel. Daar bleek al een Vlaamse pelgrim aanwezig, Donald uit Gent, een sportieve jongeman die met knieproblemen tobde. De dokter had hem een brace aangemeten en een paar weken rust voorgeschreven, maar zoveel geduld kon Donald niet opbrengen. Donald was in Vezelay gestart, ik had hem daar inderdaad gezien, maar niet gesproken.
We hebben samen wat boodschappen in de plaatselijke supermarkt gedaan. De hoteleigenaar had voor een koude schotel voor ons gezorgd voor die avond en de volgende ochtend zou voor een ontbijt worden gezorgd.

Zondag 28 juni 2015

Die zondag rustig aangedaan, want naar Chateaumeillant was maar 14 km. Donald zou daar een paar dagen op de camping blijven om te herstellen.
Na het ontbijt in het hotel moesten we samen op de foto, een heel leuk idee, weer eens wat anders dan het gebruikelijke 'Livre d'Or'. Ik kon zo zien dat Maaike en Genevieve, Erik en Pierre hier ook waren geweest.

Samen met Donald op weg gegaan en onderweg veel met elkaar gepraat. Donald had (bijna) alle schepen achter zich verbrand (spullen verkocht of weggegeven) en was op zoek naar een nieuw leven. Een bijzonder sympathieke en sociale vent die geen gemakkelijke jeugd had gehad, met veel levenservaring en -wijsheid en een brede belangstelling.

Onderweg gepauzeerd bij het kerkje in het dorpje Saint-Jeanvrin. Het eenvoudige Romaanse kerkje beschikte over een prachtige doopvont uit een stuk graniet gehouwen.

Het Romaanse kerkje 

De prachtige doopvont in het kerkjr 

Het glasinlood-raam in het koor van het kerkje 

Aangekomen in Chateaumeillant gingen we eerst naar de camping waar Donald zijn tentje opzette. Vervolgens dronken we samen een pilsje in de lokale bar en gingen toe op zoek naar de door mij gereserveerde chalet. Deze bleek in een tuintje nabij het centrum te staan en was van alle gemakken (wc en douche) voorzien.
Die avond samen met Donald in een eenvoudig eettentje gegeten. Helaas kreeg Donald daarbij last van zijn maag en moest hij noodgedwongen al vroeg terug naar de camping.

Maandag 29 juni en dinsdag 30 juni 2015 

Een paar dagen daarvoor had Judit, mijn jongste dochter, me gemaild dat zij 'in de buurt' een last-minute vakantie hadden geboekt (niet helemaal toevallig, vermoed ik) en op de terugweg wilden 'langskomen'. Ze wilden me eigenlijk verrassen, maar dat bleek toch niet zo praktisch.
Dat was natuurlijk een enorme verrassing voor me en we spraken af in een hotelletje in La Chartre, dat paste precies in mijn wandelschema en La Chartre was ook een wat grotere plaats met hotels.

Die maandagochtend bracht mw. Nicolet me al om half 7 het ontbijt in de chalet. Als extraatje had het lieve mens 2 pannekoeken meegebracht. Die nam ik mee voor onderweg.
Al snel buiten de stad was er een venijnig klimmetje naar het gehucht Acre. Vandaar had ik een mooi uitzicht op de nog donkere en slapende stad Chateaumeillant.

Verder via graswegen naar het dorpje Neret en vandaar weer verder via gras- en landbouwwegen. Vlak na Neret een foto van zo'n grasweg, met op het kruispunt een houten kruis (kruisen van ijzer, hout of steen kom je op het platteland op veel kruispunten tegen).

Onderweg zag ik voor het eerst dit jaar bloeiende zonnebloemen, de dagen daarna heb ik dat niet meer gezien.

Het liep die morgen allemaal op rolletjes en rond de middag kwam ik al aan in het dorpje Lacs, waar ik op een pleintje bij de mooie Romaanse kerk een pauze nam.

Vandaar was het nog maar enkele km's naar het hotel 'Le Jardin d'Ete' waar Judit geboekt had. Tien ik daar aankwam, bleek die boeking niet bekend. Na wat heen en weer sms-en bleek er sprake van een misverstand en kon ik alsnog inchecken.

Omdat ik zo vroeg was, ben ik de stad in geweest naar toeristeninfo voor een stempel en om het oude centrum te bekijken. Vanaf de rotonde bij het hotel had je een mooi uitzicht op de hoger gelegen oude stad.

Het centrum werd overheerst door deze bijzondere kerktoren.

Aan het eind van de middag arriveren Judit, Bob en Nienke, vermoeid door de lange rit. Bovendien blijkt Nienke een beetje ziek en had daardoor veel aandacht nodig.

Toch hebben we die avond met zijn allen lekker  en gezellig gegeten. Nienke vond namelijk een speelkameraadje in de oudste van de 2 zoontjes van de eigenaren.

Zo steelt Nienke weer de show 

Ik had besloten nog een dagje te blijven, want anders had ik de volgende morgen weer vroeg op stap gemoeten en hadden we nauwelijks tijd gehad om bij te praten. Dan blijkt hoe je elkaar hebt gemist. Het afscheid aan het eind van de ochtend was dan ook best emotioneel.

Een van de foto's die Bob bij vertrek van ons maakte 

De rest van de dag viel er weinig te beleven, want het hotel-restaurant was die dag wegens bijzondere omstandigheden gesloten. Ik moest dus op zoek naar eten en drinken die dag. Er bleken geen supermarkten in de buurt, maar gelukkig wel een (duur) restaurant.

Van Nevers naar Saint-Amand-Montrond

Van Nevers naar Saint-Amand-Montrond (22 t/m 26 juni 2015)

Maandag 22 juni 2015

Al vroeg uit Nevers vertrokken, want er stond me deze dag een flinke afstand te wachten.
Vanaf Nevers moest ik kiezen tussen 2 varianten, en ik had besloten de 'hoofdroute' te nemen. Achteraf misschien niet zo'n gelukkige keuze, want deze was bijna 20 km langer en - maar dat wist ik toen nog niet -qua landschap minder mooi. Bij het ontbijt nog kort kennis gemaakt met 2 Duitse pelgrims, maar deze dames hadden gekozen voor de kortere route via Augy-sur-Aubois.

Bij het verlaten van de stad had je vanaf de brug over La Loire (niet verwarren met Le Loire, bekend van de kastelen) een mooi uitzicht op de stad en de rivier.

Uitzicht op Nevers vanaf de Pont de La Loire 

Uitzicht op LaLoire vanaf de brug 

Vanaf daar eerst langs de hoofdweg en dan via binnenwegen het landelijk gebied in (plaatsjes Challuy en Aglan). Na ruim 14 km even gepauzeerd in het plaatsje Magny-Cours. Vandaar over de rondweg langs het dorp langs een weg die naar de regionale vuilnisbelt leidde. Dus veel passerend vrachtverkeer. Daar voorbij een mooie onverharde weg tussen heggen. Overal werd het hooi geperst en binnengehaald.

De natuurlijke rust werd evenwel wreed verstoord door het geluid van een nabijgelegen racecircuit. Het is helaas niet altijd genieten van de natuur. Het duurde een paar uur voor ik dat geluid kwijt was. Rond de middag kwam ik aan in het leuke dorpje Saint-Parize-le-Chatel waar ik me de koffie van het lokale, vriendelijke restaurantje goed liet smaken en daarna het mooie plaatselijke kerkje bezocht. Dit bleek bij wijze van uitzondering open (mogelijk vanwege een bruiloft?).

Mooi Romaans kerkje in St. Parize le Chatel 

Het interieur van het kerkje, duidelijk nog in gebruik 

Vanaf daar eerst een 4 km lange heuvelachtige asfaltweg door het bos, gevolgd door een kale landbouwweg zonder schaduw. Gelukkig werd het juist rond die tijd bewolkt. Dan - tenminste dat dacht ik de laatste 3 km naar het dorp, Saint-Pierre-de-Moutier, voor mijn overnachtingsadres. Die laatste km's kwam ik nog langs een prachtig gerestaureerde molen.

Toen ik in St. Pierre de Moutier aankwam was de man van het plaatselijke toeristenbureau juist aan het sluiten. Gelukkig was hij bereid me te helpen. Toen bleek dat ik nog 2,5 km extra moest lopen want het logeeradres lag niet op de route, maar bereikbaar via de departementale weg naar Livry. Dat was we een tegenvaller, want ik had er al 30 km opzitten en dat was voor mij zo'n beetje het maximum. Dat werd dus nog even zwoegen langs een drukke weg die bovendien omhoog liep. Dit alles werd echter ruimschoots goedgemaakt door de hartelijke ontvangst door mijn gastvrouw, mw. Arbez. Zij had als oud-pelgrim een refuge voor max 3 personen, maar ik was die dag de enige gast. Ze zorgde voor een lekkere maaltijd (met wijn) en deelde haar ervaringen over Santiago. Ik heb nog even van de avondzon in haar mooie tuin genoten, maar ik was moe en lag al vroeg op een oor.

Dinsdag 23 juni 2015

Omdat ik mijn route toch wat moest aanpasen, besloot ik om de drukke departementale weg via Livry naar Le Veurdre te nemen en zo wat af te snijden. Le Veudre ligt aan L'Allier, daar nog een behoorlijk riviertje. Volgens het bord ter plaatse liep ik daar de regio Auvergne in, terwijl ik dacht dat Auverne pas na Clermont-Ferrant begon.

De Allier gezien vanaf de brug bij Le Veurdre 

Later toch maar eens nakijken. Best ingewikkeld, die departementen en regio's in Frankrijk. Na Le Veurdre het landelijk gebied in. Hier ook veel weiland en hier en daar wat koeien (vleesvee). Na het gehucht Mesangny een mooie bosweg in. Na 500 meter bleek het pad echter totaal onbegaanbaar, eerst 10 meter modder en daarna overstroomt door het lokale beekje. Misschien best doorwaadbaar, maar ik had geen trek in een modderspektakel en een nat pak.

Dus terug en omgelopen via het overigens mooie dorpje Pouzy-Mesangy

Uitzicht op Pouzy-Mesangy vanaf de bruk over het riviertje Le Bourdre?

Daarna enkele vervelende km's langs de drukke D1. De laatste 3 km naar Lurcy-Levis via een bosweg lang een meertje (een mooi rustpunt) en daarna via landbouwwegen. In het dorpje koffiepauze gehouden en foto's van de mooie Romaanse kerk gemaakt.

66Vanaf het dorp naar een 'Nederlandse' minicamping waar ik had gereserveerd. De camping lag vrijwel aan de route, maar wel 4,5 km buiten het dorp. Dus het was nog even zweten en zwoegen en goed uitkijken, want het was een redelijk drukke weg die juist opnieuw was geasfalteerd, zodat je de kans liep bij passerende auto's een volle laag steentjes over je heen te krijgen. Niet alle automobilisten hielden zich namelijk aan de geldende maximumsnelheid.
Op de camping werd ik hartelijk welkom geheten door dd heer Ridderbeks en kreeg en goed ingerichte caravan (speciaal voor pelgrims) tot mijn beschikking.

Mevrouw Ridderbeks verzorgde een prima maaltijd en met verschillende campinggasten (allen Nederlanders) had ik een praatje. Een ervan, Frans van Balen uit Grijpskerke kende zelfs enkele oud-collega's uit de periode dat ik bij het Kadaster in Middelburg werkte.

Woensdag 24 juni 2015

Na een stevig Hollands ontbijt met een eitje en Goudse kaas, op weg naar Ainay-le-Chateau, waar de korte route via Augy weer op de hoofdroute uitkomt. Ik kon het rustig aandoen, want de refuge waar ik gereserveerd had ging pas om 4 uur open. Via graspaden en landbouwwegen naar het plaatsje Valigny. Via een graspad tot bij het dorpje Bardais.

Kort voor dat plaatsje verder over de D64. Dat was minder leuk, een drukke weg die ik tot 3 km voor Ainay moest volgen. Daar gelukkig het bos
in en gerust bij een meer.

Verder via landbouwwegen naar Anay--le-Chateau, waar ik veel te vroeg aankwam. Daardoor had ik genieg tijd om het mooie stadje met zijn bijzonder poortgebouw en gerestaureerd kasteel met kerk te bezichtigen.

Het prachtige poortgebouw van Anay-le-Chateau 

De mooi gerestaureerde burcht met daarop de kerk 

Detail van de ingang van de Romaanse kerk 

Tegen 4 uur terug omhoog de stad in voor de refuge, waar ik tot verrassing Maaike, Genevieve, Erik en Pierre aantrof, die van de refuge Le Chemin samen waren opgetrokken en de korte route via Augy hadden gelopen. Het was een leuk weerzien, met zijn allen in dezelfde refuge dat bovendien werd gerund door een bijzonder aimabel Frans echtpaar (Roger en ??) Die daar een aantal weken als hospitalero (vrijwilligers met Santiago-ervaring) de pelgrims opvingen, voor warm eten en drinken zorgden, maar vooral ook voor een gezellige sfeer.

Donderdag 25 en vrijdag 26 juni 2015

De volgende ochtend samen ontbeten en op stap.

Gereed voor vertrek, vlnr: Pierre, Roger en zijn vrouw, Erik, Genevieve en Maaike 

Onze wandeltempo's varieerden, maar we bleven op enige afstand steeds bij elkaar. Ik kreeg les van Maaike hoe ik met stokken moest lopen. Hoewel ik het nog steeds lastig vind en de techniek nog niet helemaal beheers, gaat het beter dan in het begin toen ik af en toe maar wat aanmodderde.

We lopen het dorpje Charenton-du-Cher binnen 

Via mooie landwegen en grasbanen naar de kerk in Charenton-du-Cher. Daar gepauzeerd, de lokale kerk bewonderd en boodschappen voor de lunch gedaan. Terwijl we daar pauzeerden passeerde een Belgisch echtpaar (uit Antwerpen) op de fiets, die enthousiast werden begroet, omdat ze die al eerder hadden ontmoet. Spontaan deelden zij het gebak met ons dat ze zojuist hadden gekocht. Zij waren op weg naar Lourdes. We namen hartelijk afscheid van het sympathieke paar.

Weer verder langs landwegen tot we bij het kanaal van Berry uitkwamen. De brug over en langs een grasbaan op de andere oever verder. Bij de eerste sluis middagpauze gehouden. Brood en beleg verdeeld en tijd om in de schaduw een uiltje te knappen. Daarna verder langs het kanaal. Hoe dichter bij Saint-Amand hoe beter het pad langs het kanaal werd. Uiteindelijk kwamen we in de stad uit waar ik zou achterblijven. We hadden afgesproken om als afscheid samen een pilsje te gaan drinken. Het koste toch nog wat moeite om het centrum te vinden, maar dat lukte uiteindelijk en de biertjes smaakten die weer zeer warme middag opperbest. De rest van de groep trok nog 5 km verder naar het dorpje Bouzais waar een refuge van de Franse vereniging was. Ik zwaaide ze bij vertrek uit.

Het hotel waar ik wilde logeren bleek vol. Maar een wat sjieker en duurder hotel op de Place Republic had gelukkig nog wel plaats (en korting) voor pelgrims.

In dat hotel ontmoette ik tot mijn verrassing weer de 2 Duitse vriendinnen die tegelijk met mij uit Nevers waren vertrokken, maar de korte route via Augy hadden gekozen. Een van de dames tobde met een voetblessure waarmee ze naar de dokter was gegaan. Na een dagje extra rust zouden ze tegelijk met mij uit Saint-Amand vertrekken.

Ik heb de 'rustdag' gebruikt om mijn oude gidsen naar huis te sturen en de stad te bezichtigen. Saint-Amand-Montrond is een bijzonder levendige stad met een oude Middeleeuwse kern. Die dag was het bijzonder warm, op mijn hotelkamer was het nauwelijks uit te houden en kon ik daardoor ook nauwelijks aan mijn blog werken.

De kerk van St. Amand Montrond in het Middeleeuwse centrum

Het Middeleeuwse centrum